رفع برخی ابهامات درخصوص مقررات موضوع تبصره (1) ماده 216

مدیران محترم دادرسی مالیاتی

با عنایت به طرح برخی ابهامات در خصوص صلاحیت هیات حل اختلاف مالیاتی برای استفاده از ظرفیت تبصره (1) ماده (216) قانون مالیا‌ت‌­های مستقیم جهت رسیدگی به شکایات مودی از اوراق اجرائی صادره بر مبنای قطعیت آراء بدوی ابلاغی به طرق غیر حضوری (وفق مقررات ‌تبصره (1) و قسمت اخیر تبصره (2) ماده‌ (203) و ماده‌ (208) ق.م.م و یا ابلاغ الکترونیکی طبق بند (3) ماده (2) اصلاحی دستورالعمل شماره 200/1401/531 مورخ 1401/04/25)، به آگاهی می­رساند:
بر اساس ماده (247) قانون مالیات­‌های مستقیم، آراء هیأت­‌های حل اختلاف مالیاتی بدوی، قطعی و لازم‌ الاجرا است، مگر آنکه ظرف بیست روز از تاریخ ابلاغ رأی به مودی براساس ماده (203) قانون مالیات­‌های مستقیم و تبصره‌های آن، از طرف مأموران مالیاتی یا مودی، به صورت کتبی مورد اعتراض قرار گیرد. در این شرایط پرونده به هیأت حل اختلاف تجدیدنظر احاله خواهد شد. بر این اساس، قانونگذار استثنائی در روند قطعیت آراء بدوی ابلاغی به شیوه­ های مختلف، در نظر نگرفته و ابلاغ آراء مذکور وفق مقررات ‌تبصره­‌های ماده‌ (203) و ماده‌ (208) قانون مالیات­‌های مستقیم را مانع قطعیت این آراء ندانسته است.
باتوجه به توضیحات فوق، قطعیت مالیات با ادعای مودی مبنی بر عدم اطلاع از مفاد رای هیأت بدوی که به شیوه غیر حضوری ابلاغ شده است، از مصادیق قابل طرح در هیأت­‌های حل اختلاف موضوع تبصره (1) ماده (216) قانون مالیات‌­های مستقیم نبوده و مجوزی برای ابطال اوراق قطعی و اجرایی و ورود ماهوی هیأت‌­های مذکور به پرونده در مقام هیأت تجدید نظر نمی­باشد.[1]